|
Süpermen Türk Olsaydı Pelerinini Annesi Bağlardı |
|
 |
| Ufak bir tebessüm tadında yaşa hayatı. Ne çok üzül, ne de çok sevin. Her şey tam kararında olsun. Giderken dünyadan olumsuz düşünceler yüzünü eskitmiş olmasın. Ufak bir tebessümle toplayıp valizini öyle elveda demelisin. Hayat insanların hepsine adil davranmaz. Bu sebeple yakınırız hayattan. Çoğu zaman kendi eksikliklerimizin nedeninin olağan, herkesin aynı olduğunu düşünürüz. Sistemlere, ideolojilere atarız topu. Kendimize göre suçumuz yoktur. Elimizden geleni yaptık sanırız hiçbir şey yapmadığımızı bilmemize inatla. Tebessüm etmek lazım güzel olana da çirkine de. Kahkahalara boğuluruz çoğu zaman. Psikolojimizin iyi olması ya da iyi olacağına inandırıldığımız için kahkaha atarız. Rahatlarız da ama anlıktır. Aslında çoğu kahkahanın ardında kanayan yürekler, girdaplarda boğulan düşünceler vardır. Tebessüm ise zordur. |
|
|
|
Amerika=Metamorfoz (Bölüm 2) |
 |
|
AKADEMİSYENLER VE DİĞERLERİ
New York, Washington, Boston, Chicago, San Francisco gibi büyük ve kalabalık şehirlerin metropolitan sınırları dışında yaşayan Türkler, genellikle ya bir yüksekokulda öğrenim görürler, ya da çeşitli Amerikan üniversite ve şirketlerinde bilim adamı olarak çalışırlar. Bu guruptakilerin yaşadığı ortamlar, hem öğrencilik hem de çalışma hayatı açısından, Amerikan yaşam standartında ve sosyal yapılanmasına uygun bir özellik gösterirler. Lisans, lisansüstü ve doktora eğitimi için ya da gerçekten bilimsel amaçlarla Amerika’ya gelenlerin bu ülkeye bakış açısı, doğal olarak, yukarıdaki guruplarınkinden çok farklıdır.
|
|
|
|
Ahmet Şerif İzgören Bilkent Üniversitesinde |
-
 |
| Ahmet Şerif İgören'in Bilkent Üniversitesi'ndeki Semineri
15.02.2010 Pazartesi
Saat: 12.30- 13.30 arası
Organizasyon İsmi
Organizasyon Yeri
Güzel Sanatlar Tasarım ve Mimarlık Fakültesi
Konu
Süpermen Türk Olsaydı Pelerinini Annesi Bağlardı
|
|
|
| Yazan: HÜMA, |
| Okunma Sayısı |
407  |
|
|
|
 |
| Cumartesi sabahı… Saat yediye geliyor. Her zaman ki gibi Bornova kavşağında Manisa otobüsünün gelmesini bekliyorum. Hava 4,1 derece ciddi anlamda donuyorum, ( bir İzmirli’ ye bu sıcaklık kutuplardaymış hissi verir.) isyanlardayım. Saatime bakıyorum otobüsün biraz geciktiğini fark ediyorum. Kaşlarım çatılıyor yine kendi kendime söylenmeye başlıyorum. Zaten bu aralar o kadar çok kendi kendime söyleniyorum ki kendimden sıkıldım. Evet, sonunda otobüs geldi, sıcak bir ortam. Süper! Oturur oturmaz kabanımı başımın altına yastık yapıp uyumaya hazırlanırken şoför mahallinden şen bir kahkaha yükseliyor. Tok ve gür bir ses tam bir ege şivesiyle; |
|
|
|
|
20.12.2009
Ahmet Nacar
Tüm Yazıları (1)
